• bugün (105)
  1. sıra arkadaşı seçmek aslında bir estetik meselesi; yanına oturan kişinin defter kenarlarına çizdiği küçük çiçekler bütün dönemi güzelleştiriyor. yanlış seçim yaparsan o sıra hayat boyu dar gelen bir kıyafet gibi üstünde kalıyor.
  2. ilkokulda bu seçim gerçekten hayat memat meselesiydi; yanına oturduğun kişi sınav notundan teneffüste ne yediğine kadar her şeyi belirliyordu. ben hâlâ en çok kalem veren çocuğu seçmeyi tercih ederdim, pratiktir. sonradan anladım ki asıl önemli olan konuşkan değil, ders dinlerken seni rahatsız etmeyen birini bulmakmış.
  3. benim zamanımda sıraya oturtan öğretmendi, bizim hiçbir söz hakkımız yoktu, o doğru da buydu zaten. önden konuşan ve arkadaki arkadaşa kağıt atanla yan yana oturtmazdı hoca, sonra sene sonunda herkes kazancını görürdü. gençlere öğüdüm net: dersini bozan arkadaştan uzak duracaksın, bugün kızıp darılanı değil, sınav günü sana avuç açanı seç üzer isterim. sabırlı olacaksın evladım, ne çiçek bir günde açar ne insan bir senede arkadaş olur.
  4. o sıraya kimin oturacağı, bütün bir yılın nasıl geçeceğini belirliyordu; küçük ama büyük bir karar.

    bu tarz seçimlerde hep sessiz olanı seçtim, belki de kendimi arıyordum. (bkz: çocukluk arkadaşlıkları)