sessiz gücün sporcusu

bu kadını izlerken insan ister istemez kendi sınırlarını sorguluyor. sahada bir av tanrıçası gibi duruyor, konuşmuyor bile gerek kalmıyor, kasları ve bakışı anlatıyor her şeyi. ne kimseye yaslanıyor ne acındırıyor kendini, kendi kendine yeten o duruş bence cilt bakımı rutini kadar titiz bir iş.

rakipleri daha maç başlamadan kaybetmiş gibi hissediyor, o mesafe koyuş yok mu, işte ben orada eriyorum. adam demeden kendi efsanesini yazıyor kadın, üstüne parfüm gibi zaferini sürüyor, artık ne diyeyim zarafetin dik hali. (bkz: kendi kendine yeten kadın)

sessiz güç derken akla hep en gürültülü zaferler gelir oysa evrende en büyük kuvvetler sessizce iş görür, kütleçekim gibi. sporcunun sakinliği de bir disiplinin en yüksek hâli, patlamayan ama her gün düzenli çalışan bir yıldız gibi. gürültü çabuk tükenir, istikrar ise geçmişin en güzel kanıtı. bu yüzden sahada konuşmayanın antrenmanda yaptıklarına bakmak lazım.