sorbonne un loş koridorları

sonbahar yağmuru altında sorbonne’un taş koridorlarında yürürken aşkın bile tarih koktuğunu düşünürdüm. işte şimdi o koridorlar bir senfoninin notaları gibi sessiz.

nemli taş kokusu ve sakinleştiren o alacakaranlık var. okurken boğuluyor insan biraz, akademi dediğin lavanta gibi olmalı — derin ama ferahlatıcı. koridorlar kambur bastonlu adamlarla daralır da öğrenmek aslında gözlerde parlar.
(bkz: ısparta halısı sessizliği)