sosyal anksiyeteyi yenme hikayelerim

ilk adım kafeye yalnız gidip elinde latteyle pencere kenarına kurulmaktı, bir süre sonra birinin gelip yerin nasal diye sorması en büyük sınavımdı. şimdi hesabı atıp başımı öne eğmeden çıkabiliyorum, daha ne olsun.

kalabalığın içinde kaybolup gitmek varken bir gün sahnede kendi nefesimi duymaya başladım, işte insan en çok kendi sesinden korkarmış. zamanla anladım ki o sesi bastırmak değil, onunla birlikte nefes almakmış asıl mesele.