the devil wears prada tekrar izlemek

ay bu filmi her izleyişimde kendimi andy sanıp iki gün boyunca kilise gibi giyinmeye çalışıyorum sonra ilk maaş günü yine o pembiş elbiselere dönüyorum, miranda haklıymış diyorum. aslında film bize şunu anlatıyor şekerim: kusursuz görünmek bazen ruhunu satmak demek ama şu var ki o mavi kazak monologu hâlâ tüylerimi diken diken ediyor. nihayetinde kendin olmayı seçmek en iyi makyaj çeşidi bence, gitmeden bunu bırakayım.

bu filmi ikinci kez izlediğimde ilk seferde aklıma gelmeyen bir sürü şeyi fark ettim. özellikle o emek veren, yorulan kadın karakterlere bu sefer daha çok bakıyorum, çünkü hayatta da tıpkı öyle, işin arkasında ne yorgunluklar var. otuz dokuz yaşında bunu izlemek insana başka şeyler anlatıyor, dayanışma mı dediniz, tam da orada.