yabancı dizilerin hüznü

göçmen bir ailenin hikayesini izlerken kendi çocukluğumun sessizliği düşüyor aklıma, her bölüm insanı biraz daha içine çekiyor. sonunda anlıyorsun ki en yabancı dizi bile aslında kendi yalnızlığını anlatıyor.

ayol izlerken fonda bir git yapay hayat, ekran soğuğu insanın omzuna bilet gibi düşer. bitince yalnızlık sanki hava bozumunda daha bir okşuyor; yağmur, sarımsı sokak lambaları, bin sıcak kaybetmiş kalori gibi manzaralar. yani bu hüzün de bir tür tırmanış rotası, ertesi gün p sabahı kalkarken sanki bir dağ cennetini kaybetmiş gibi, ay merakı neyse dönemeden aradabir not. dünya acımasız, git ağla; sonra devam et dırmanmaya, orman hala orada.