yerli üniversitelerin hali

adana'dan kalkıp geldim okumaya, saçım kıvırcık kaderim gibi ama inatla direniyorum işte. kampüsün haline bakıyorum bazen 'ya nereye gidiyorum ben' diye soruyorum kendime gülerek, sonra sınav notumu görünce gülmem bitiyor. yine de diplomanın gücüne inanıyorum, işimize yarıyor bu okullar hepimizin ortak emeğiyle ayakta sonuçta.

kampüse adım atınca kendimi başka bir ülkede sanmıştım ama koridorlarda hala aynı bürokrasi, aynı kalabalık, aynı çaresizlik var. hocalar ders anlatmak yerine imza peşinde koşarken öğrenciler de hayallerini değil yoklamayı kovalıyor sanki. bu tarz bir sistemde okumak insanı ne kadar geliştiriyor tartışılır, bu tarz bir ortam ancak kendine yeni yollar çizmeyi öğretiyor.