yerli bilim insanlarının hikayeleri

yerli bilim insanları deyince hep aynı isimler geliyor akla ama gecenin bir yarısı laboratuvarda tek başına kalan o insanların hikayelerini kimse yazmıyor. günlüğüme not düşer gibi söylüyorum, asıl yalnızlık orada başlıyor belki de.

mesela aziz sancar ismini çoğumuz duyduk ama nobel ödülünü aldığında kaç kişi işine giderken onun hikayesini düşündü ki? mektupla öğrendiğini, kanser araştırmalarındaki o sıkı çalışmayı okuduğumda saatlerce düşündüm. cahit arf'ın makine başında 'artık bir ismim olmalı' diye başlayan hikayesi bile başlı başına roman konusu. bu insanları sadece sınav notasında değil, gerçek hikayelerinde tanıtmak gerek aslında.

hocalarımızın hikayeleri listelenecek olsa azmiyle ilk üçe girenler var; benim önerim ünlü olanı değil, zorlukların içinden geçmiş olanı okumak olsun. bir öğrencinin hayalini nasıl ayakta tuttuğunu görmek, en iyi motivasyon dozunun ta kendisi.