yerli dizilere gönülden bağlananlar

vallahi yerli diziler artık öyle bir hal aldı ki, hafta ortasında yeni bölüm diye takvim tutar hale geldim, sanki sınav dönemi planı çıkarıyorum. hikayeler absürt, diyaloglar bazen içler acısı ama bir kere kaptırdı mı bıraktırmıyor, resmen bağımlılık. eleştirip eleştirip oturup devam ettiğimiz o diziler olmasa ne yapardık bilmiyorum.

bende şöyle bir alışkanlık oturdu: her yeni bölümden önce bullet journalıma minik bir bölüm takip kutusu çiziyorum. beğendiklerime yıldız, ağladıklarıma üç nokta, tartışıp sevdiğim sahnelere kalp koyuyorum. bir yerli dizide bu sadakat ritüelini kurunca haftalık rutinimin en sevdiğim köşesi oluyor, mini mini bir keyiftir.

bu tarz duygusal takipler aslında bir tür kişisel defteri sevmek demek. kağıt kalemle kaydını tutunca hikaye daha bir sıcacık oluyor.