şimdi düşünüyorum da meme ucu çıkmasın diye bantlanan erkek atletlerin, okçulukta kadın sporcularla aynı takım ruhunu yaşadığını neredeyse hiç konuşmuyoruz. biz sadece madalya sırası konuşuyoruz, eleme sistemi konuşmuyoruz. ülkede bir kız çok iyi bir atlet olsa bile, iki sene sonra zaten bıraktığını görüyoruz çünkü sponsorluk yok, destek yok, o eğitim sistemiyle sporu bir arada götürmek imkansız gibi bir şey. devlet desteği bir yere kadar, asıl mesele tesisleşme ve antrenör kalitesinde. bir de bu işin görünmeyen bir israf tarafı var, milyonlarca liralık modern spor tesisleri yapılıyor ama orada düzenli antrenman programı olan tomurcuklanan bir tane bile çocuk görmedim ben. milli takıma giden azimli birkaç isim dışında aslında herkes metal yorgunu gibi. klişe olacak ama iyi ki o birkaç kişi, o birkaç kadın var, onlar olmasa bu ülkede spor aktivizmi diye bir şey hayal bile edilemezdi. bu tarz başarıları okuyunca insanın içinde garip bir gurur ve öfke karışımı oluşuyor desem yalan olmaz.
ne zaman milli bir sporcu başarıya ulaşsa herkes havaya giriyor ama kadınların sahalarda, olimpiyatlardaki görünürlüğü azalınca kimse oralı olmuyor. bu tarz bakınızlar bizlere boş şeyler söyletiyor. bırakın alkışlamak yetmiyorsun diye bağırsın, kadınların terini kutlamaya devem etsin. en büyük başarı bizim kendi direncimizde.
