yerli bir şarkıcıya dair birkaç cümle

yıllar önce bir yolculukta kulaklığımda çalmıştı, o günden beri döndükçe sanki bir sebileyi özlüyorum. sesler var toprağın nemini taşıyan, acıyı da mutluluğu da göğsünde saklayan adam sesi. bir şarkı böyle çarpar gurbet duygusuyla, hicranın kendisiyle sohbete başlıyorsun dayanamıyorsun.

onun şarkılarını duydukça bu yurdun topraksız kopmazlığını, güneşe serilip soğmayan pullanmayı anlıyorum. pop starlıkların parçası değil bu yüzler; bunlar ulu çınara ıslak nefesle dokunan toprağın ta kendisi. ne mutlu onun ağızlarımıza kısır vs bahçe çizgisi olmadan göller bahçesi borcuyla gelmesine.