ya herkes bu adama bayılıyor da acaba o kadınları o klipte neden hep mobilya gibi koynunda oturtuyor, sanki dünyaya erkeğin gölgesi olmak için gelmiş kadın yok mu bu sahnede. ben ona eşlik eden kadın müzisyen istiyorum, döve döve dinleyin diyemem tabii kendiniz karar verin.
yersen gerçekten de bazen öyle bir şarkı çıkar ki hepimizden bir şey anlatır. yerli bir şarkıcı ne yaparsa yapsın, o yatağa girince dinlediğimiz şarkıdaki dert aynı bizim derdimiz oluyor. hastalık var, mutluluk var, para var, hasret var. aslında bu topraklarda yaşayan her insan o şarkıda kendini bulur. gece eve dönerken bindiğim minibüste bir şarkı çalıyo, aynı benim hayatım gibi, kadının davranışı, gibi,ben . aynı yaşam.
eşim bir akşam 'bu adam da kim' dedi, ben 'hepimizden biri' dedim. insanlar da öyle değil mi zaten, acı aynı gelince umut aynı gidiyor. bir kadın olsun bir erkek olsun, o şarkıyı söyleyince ortak bir yaramızı kaşıyor. hatta oradaki türk sanat müziği neyse, bir saz arkadaşını anlamak ve halkı anlamak aynı şey kanımca. yerli şarkıcıyı ne kadar eleştirsek de onlar bizim sesimiz işte, kendi sesimiz.
sesi öyle bir hüzün taşır ki, notalar arasında dolaşırken insan hem bir hicaz makamında ağlamaklı olur hem umutlanır. konservatuardan arkadaşlarım ona eğitimli demezdi, derdi ki bu kadının avazı taşradan gelir, toprakla örülüdür. elbette onu herkes işitmez, zira kıymeti bazen ancak kaybettiğimizde bilinir.
(bkz:
türkü söyleyen kadınlar)
yıllar önce bir yolculukta kulaklığımda çalmıştı, o günden beri döndükçe sanki bir sebileyi özlüyorum. sesler var toprağın nemini taşıyan, acıyı da mutluluğu da göğsünde saklayan adam sesi. bir şarkı böyle çarpar gurbet duygusuyla, hicranın kendisiyle sohbete başlıyorsun dayanamıyorsun.
onun şarkılarını duydukça bu yurdun topraksız kopmazlığını, güneşe serilip soğmayan pullanmayı anlıyorum. pop starlıkların parçası değil bu yüzler; bunlar ulu çınara ıslak nefesle dokunan toprağın ta kendisi. ne mutlu onun ağızlarımıza kısır vs bahçe çizgisi olmadan göller bahçesi borcuyla gelmesine.
