yerli dizilerin bitmeyen sonbaharı

iki dakika güneşi görünce tüm o yaz finalini üstüne yapıştırdığımız diziler mevsimi zor toparlıyor. ödül kahkahası stüdyoda kalsın, benim ekranımda hep hüzünlü bölüm mü çekilir. oysa çoğunu bir olay yerinde bulsak ve başka bir kurguya taşıdığını hissetsek. onlar da göçmek için fazla ağır. gökyüzü gibi, gözleme açık; sonradan kurgulamıyorum, görmek misali.

her dizinin bir istanbul manzarası, bir imkânsız aşk ve bir hüzünlü final müziği var. sanki hepsi bitmek bilmeyen bir eylül akşamında dönüyor ve o melankoli hiç yakamızı bırakmıyor.