universita di bologna

dünyanın en eski üniversitesi diye bir hevesle başvurup, kabul alınca avrupa hayallerine daldığımız o güzelim okul. ama işin aslı gidince anlaşılıyor, bürokrasi o kadar yavaş ki kendinizi italyan mimarisine bakarak sinirden ağlarken bulabiliyorsunuz. adamların umrunda değil, siesta saati diyip kaydınızı haftalarca bekletirler.

yine de o taş sokaklarda, elimde kitabımla kampüse yürürken hissettiğim o inanılmaz entelektüel hava her şeye değerdi. akşamüstü aperitivo yaparken yan masadaki italyanların ateşli sohbetlerini kesmek, vizelerin stresini unutturan tek terapiydi resmen.