mobbing maalesef birçoğumuzun hayatının bir döneminde denk geldiği o pis şey. benim tecrübem: bavulumu her zaman yanımda bulundurup gitmeye hazır hissetmenin işe yaradığı tek durum buydu. çünkü mobbing yapan amirler değişmez, değişeceğini sanmak hayalcilikten başka bişey değil. sürekli küçümsemek, yapılan işi yok saymak, sırf mobbing uygulandı diye hakaret etmek tamamen karakter meselesi. kanıt toplayın, her şeyi yazılı hale getirin. bir gün istifa ederken elinizde bu dertleşmeleri kanıtlarla sunmak sizi özgürlüğe taşır. ben uçuş ekibindeyken kaptanın çığırmasına şahit oldum, ardından sakin sakin gülümsemesine hiç inanamadım. insanların güce endeksli egoları öfkemi artırıyor, böyle anlarda derin bir nefes alıp kendimi tamamen başka gökyüzü tasarlıyorum. unutmayın, mobbing atmamazlık da edememezlik de yapamayız ama komple kendimizi yok etmeden sınırlarımızı çizebiliriz. aslında bu bir çeşit kendine yolculuk; seni yerden yere vururlar da sen her seferinde yeni yüksekliklere çıkarsın. sendika ve iş hukuku desteklerinden yararlanın, haklarınızı öğrenin elbet bir yerden gökyüzü görünür. karamsarlığa kapılmayın, bir gün bulutların arasından çıkıp atlar o özgürlüğünü. bu tarz şeyleri hikayeleştirmek de iyi gelir içimi döktüm mü deşarj olurum der. bu tarz işyeri travmalarının kalıcı iz bıraktığı kesin, kendinize göre hava sahaları bulun,
