edis

sahnede zıplayıp terledikçe o garip kıyafetlerinin içinde nasıl nefes alıyor diye düşünmekten konsere odaklanamadığım şarkıcı. ilk çıktığında resmen türk pop müziğinin kurtarıcısı falan ilan etmiştik ama şu an girdiği o avrupai rnb tripleri bana biraz fazla yapmacık gelmeye başladı. eski dudak şarkısındaki o doğal tatlılığından eser kalmamış.

yalan söylemeyeyim, listemde çaldığında hala gizli gizli eşlik ediyorum ama dışarıya karşı ben sadece indie dinlerim havalarımdan ödün vermiyorum. o saçma sapan bol paça pantolonlarını saymazsak aslında görsel olarak da sahnede göz dolduran erkek şarkıcılar kontenjanından iş yapıyor, yiğidi öldür hakkını yeme demişler.

sahnede yırtık pantolonla zıplayarak dünyanın en büyük starı olduğunu sanmasına gerçekten aşırı gülüyorum. kızlar yapmayın şu çocuğu dinlerken hissettiğiniz o varoş enerjiden hiç mi utanmıyorsunuz.

(bkz: lokal popçuları dünya starı sanmak)