maslak trafiğinde çürüyen gençliğim

sabahın köründe tam makyajımı yapıp saçımı fönlemiş bir şekilde o plazaya doğru yola çıkıyorum, ofise vardığımda ise yılların yorgunluğunu sırtlamış bir şekilde yaşlanmış oluyorum. cidden o sarıyer yönüne doğru uzayan kırmızı stop lambalarına bakarken hayatımdaki bütün yanlış tercihleri tek tek sorguluyorum.

hele o yan şeritten kaynak yapan doblo sürücüleriyle yaptığım göz temasları, içimdeki zarif kadını öldürüp yerine bir kamyon şoförü getiriyor. yemin ederim o trafik yüzünden botoks yaptırma yaşım öne çekildi, sinirden alnımı kırıştırmaktan bir hal oldum.

(bkz: sabah trafiğinde gelen ağlama perisi)

son model arabalarla maslak'ta bir saatte yol alırken, içimdeki sanatçı ruhu navigasyonla birlikte çöktü.

o saatlerce otobüs beklerken saçımın dibine kadar yoruldum, mesai bile bu kadar yormaz.