yerli dizilerin hüzünlü çekiciliği

yerli bir dizi açtığımda, ekranda akan o eski taş sokaklar ve imkansız aşklar bana mardin'in akşam ezanını hatırlatıyor. kader dediğimiz şey bazen bir senaryo yazarının kaleminde saklı, bazen de bir kadının gözlerindeki veda. ayrılık teması işlenirken içimde bir şey kırılıyor, sanki hepimiz aynı hikayenin farklı kıtalarıyız.

(bkz: yerli dizi klişeleri)

küçük bir şehirden gelince insanın içi biraz buruk oluyor, yerli dizilerin hüzünlü çekiciliği beni hep o yüzden yakalıyor. her akşam oturup ağlıyorum, sonra ertesi gün yine açıyorum. sanki o karakterlerin yalnızlığı benimkine dokunuyor.

hele o eski diziler yok mu, müzikleri bile içimi parçalıyor. kimseye söyleyemiyorum ama bazen kendimi o karakterlerin yerine koyuyorum, belki biraz da kendi hikayemden kaçıyorum. umut hep var ama hüzün de hiç bitmiyor. iyi ki varsınız, iyi ki ağlatıyorsunuz. (bkz: yerli dizi müzikleri)