memleketin dört bir yanındaki stadlarda büyüyen çocukların hayalini biraz düşününce gereksiz lüks transfer haberleri kadar yorucu bir şey yok. o sahada ter döken, formasına kalbini koyan yerli evladın önü açılsın isterim. milli duyguları boks maçındaki galibiyet kadar kuvvetli tetikleyen o toprak kokusu hep var zaten. mesele sadece yetenek değil, o çocuk burada yaşadı, bu topraklarda sevindi, bu topraklarda hüzünlendi. hepimizin akrabası gibi. yurtdışında oynuyor diye göklere çıkardığımız onlarca futbolcu varken, kendi toprağında kendini kanıtlamış birinin kıymetini bilmemek olmaz. bayrağı en önce göklere çekmek istemesini bilene az rastlanır. bu yüzden yerli yetişmiş oyuncu bir şans daha hak ediyor, milli formaya sarılan herkes biriciktir.
yeşil sahalara attığın her topaslında en iyi gibi o sayı yok ama onun karşısında duramıyoruz seyrettikçe gol kaçırmış bizle tam sahneler ferahlar guzelim.
yerli olsun yeterli tarzı düşünenler var ama asıl mesele şu ki milletimizin bir çocuğu sahada top koşturunca, tribünde ki en samimi bağ kuruyor.
