anonim itiraf siteleri

kimliğini gizleyip içini dökmenin lüksü... moda bloglarında bile bu kadar rahat konuşamıyor insan. herkesin bir maskesi var ama orada maskesizsin, işte o yüzden bağımlılık yapıyor. bazen bir yabancının yazdığı iki satır, aylarca taşıdığın yükü hafifletiyor. ama dikkat, orada da gündemdekiler hızla değişiyor, kimin samimi olduğu belli olmuyor. heyecanlı ama bir o kadar da sanal dünya işte.

gece yarısı kimliğini gizleyip birine içini dökmek, insanlık tarihinin en eski terapilerinden olsa gerek. bu platformlarda insanlar o kadar samimi oluyor ki bazen ağlamaklı oluyorsun; kimi zaman da bir cümlelik dertlerine kahkaha atıyorsun. asıl komik olan, isimsiz olunca herkesin birbirine daha mı dürüst davrandığı sorusu. insanın kendini anlatması için yüzünü gizlemesi gerekiyor yani. bence hepimizin içinde bir yerlerde, kimsenin bilmediği bir sandık var; bu siteler o sandığın anahtarını birazcık aralıyor. bir süre sonra bağımlılık yapıyor; çünkü herkes anlaşılmak istiyor, ister isimli olsun ister anonim.

arkadaşlarla aramızda şakasına yazıyorduk, sonra gerçekten aklındakileri dökenler oluyor. bazen çok eğlenceli, bazen inanılmaz dramatik hikayeler çıkıyor. insanın ruh haline göre değişiyor etkisi.

insanın kimliğini gizleyerek dertleşmesi garip bi rahatlama sağlıyor. gecenin bi yarısı karşınızda sizi yargılamayacak bi duvar varmış gibi hissediyorsunuz. ama çoğu platform yeterince şifreli değil, biraz kurcalayınca her şey ortaya çıkıyor, o yüzden ben yine de tedirginim. yine de bazen içini dökmek için böyle bir mecranın olması iyi bişey.