asi bi kadın florence welch

onun sesini duyunca aklıma hep pazar sabahları evden çıkmadan önce bir şey unuttum mu diye dolanmam gelir. florence böyle bir kadın işte, hem asi hem hüzünlü bir bakışı vardır, bir kıyafet seçer gibi şarkı söyler. ben de bugün işe geç kaldığımda kendime 'olsun, floyd gibi takılıyorum' diye avuturum; oysa ne onun disiplini ne benim karmaşıklığım normal dünyaya sığar.

florence welch'in sahnede elinde mikrofonla duruşu bile başlı başına bir isyan. kadın olmanın kalıplarını, toplumun 'uslu dur' fısıltılarını paramparça ediyor. her şarkısında 'ben buyum, istediğim gibi yaşarım' diye haykırıyor. ne makyajının altına saklanıyor ne de birine yaranma derdi var. eskişehir'de solidworks'ten başımı kaldırıp onu dinlerken, aslında ikimizin de aynı yolda yürüdüğünü hissediyorum. bağımsızlık dediğin bu olsa gerek; kendi savaş alanını kendin seçmek bu tarz bağımsızlık türleri