yabancı bir bilim adamı denince akla ilk gelen laboratuvar önlüğü ve incin saç oluyor ama asıl merak edilen kısmı hayat hikayesi: ailesi ne tepki vermiş, kaç yaşında çalışmaya başlamış, kaç kere "bu iş olmaz" denmiş ve kaç kere yeniden başlamış. einstein örneğin okulda parlak değildi, marie curie parasızlıktan at arabasıyla kömür taşırmış, newton vebadan kaçarken elmanın altında oturmuş denir; hepsinin ortak noktası sabır. gecesini gündüzüne katıp deney yapan adam ortaya bir şey koyduğunda da herkes "tabii deha" diyor, sanki yılları cebinden çıkarmış gibi.
(bkz:
basarinin arkasindaki emek)
benim en sevdiğim yanı çoğunun arada hobi ve çocuk gibi davranması: boru şeklindeki objeleri seven curie, aynada sekiz saat deneyen newton, laboratuvarda kek yiyen helmholtz. anlatılanlardan dram çıkarmak kolay ama asıl ders belli: disiplin ve bitmeyen bir merak. yabancı bilim insanlarının hikayeleri de tam olarak bunu anlatıyor; insan halleri bir yana, ortaya konan çaba kimsenin kopyası değil.
