yalnızlık hissiyle başa çıkma

yalnızlık bazen öyle bir sessizlikle geliyor ki, insan kendi nefesini duyup ürküyor. ben bu hisle başa çıkmayı çiçeklerden öğrendim diyebilirim; bir gülü sularken, toprağına dokunurken insan kendini yalnız hissetmiyor pek. belki de mesele yalnızlığı doldurmak değil, onunla birlikte yaşamayı öğrenmek.

bu tarz duygusal boşlukları kapatmak için illa birinin olması gerekmiyor.

bu tarz konularda konuşmak insanı gerçekten hafifletiyor.

bu tarz hisler geçici, ama kendine ayırdığın zaman kalıcı.