istanbul trafiginde sinir krizi gecirmemek

işten çıkıp o saate geldin mi sanki sözlükteki 'deadline' yaşadım kardeş. yol boyu trafikte sol şeride yol verip yol alandan, korna basıp duran dingillere kadar herkes bir var olma savaşı veriyor. ben kafede çalışıyorum, kahve köpürtmesen 5 dakika süren iş varken araç içinde 45 dakika küçük pizzacı dükkanlarına küfrederek geçiyor.

bu işin çözümü aslında tek sırdan oluşuyor: sen yolun keyfini çıkar, radyonu aç yaban gülü gibi bir şarkısıyla gül, ezbere bilmediğin bir diğer yoldan git. bilinmezlikle dalga geçmek zekat gibi bir anlam içerir ama burada kaldırımda bisiklet süren bir çocuk bile sana neşe veriyor aslında. sekonomik koşullar bana yeniden verdiren tek şey o. ya da arabayı bırakıp metrobüse binersin, orada bütün huzursuzluk basınca vurup sanki konserdesin bu tarz bir andrеnalinle evine inebilirsin.