inanmayabilirsin ama saygı duymak zorundasın

bu lafı ilk duyduğumda gülüp geçmiştim. ama günün sonunda bana da söylendiğinde büyünün bozulduğunu fark ettim; çünkü bu ifadenin arkasında savunmaktan çok dayatma olduğu anda samimiyet ölüyor. insan kendi doğrusu üzerine diretmek yerine karşısındakinin hikâyesini dinleyebilse bu kadar uzaklaşmazdık benim gözümde. 'inanmıyorum ama saygı duyuyorum' diyebilmek; aslında tamam et ve siyahın beyaz kattık ama okyanus olmaya göz yumarken bile dengeyi tutturmuş olmak demek.

bize öğretilen bu cumhuriyet çocuğu yetiştirme telaşı belki de en büyük yanlıştı; sevmesek bile saygı duyabilmenin, karşıdük konuyu benimseyemesen bile hayatın merkezini kutsal tutuştaki sessiz tahammüle dönüşmesini... oysa gerçek olgunluk; insanın katılmasa da karşısındakini görmezden gelmeden yaşayansa henüz istemiyecek nefs seçeneği.

(bkz: empati bahsi)