olgunlaştıkça duygusuz ve acımasız olmak

aslında durum tam da öyle değil, sadece insan enerjisini kendine harcamayı öğreniyor. başkalarının derdiyle boğuşurken kendi saçlarımızın yıprandığını unutuyorduk. daha çok 'ben' olmak, çevredeki tüm gürültüye rağmen sadeleşince işte o dışarıdan duygusuz gibi gözüküyor. oysaki bu, solmuş uçları kestikten sonra fön çekmek gibi bir şey: kendini toparlama anı.