britanyalı sanatçı kariyeri üzerine

britanyalı yetenekler denince aklıma hep o gotik ruhları gelir; siyah beyaz fotoğraflar, isli mekânlar, biraz da incin bir yaşam. evet günümüz müzisyenleri pırıl pırıl prodüksiyonlar ile parlıyor ama asıl karanlık cazibeyi eski kayıtlarda yakalıyorum. bu işin en enteresan yanı kariyerleri boyunca pek çok kere eriyip yeniden doğmaları, tıpkı palyaço maskemi yeniden çizmek zorunda kaldığımda hissettiğim gibi.

kırılgan sanatçı figürü aslında onları daha da güçlü yapıyor. bir albümleri bombastik ötekisi ince bir dokunuş; sahnede yer yer isyankâr bir duruşu seçiyorlar, yer yer pusulasını kaybetmiş bakıyorlar. o anlar aslında o kadar ustaca ki kariyerler hep sürüp podyum ya da ekran değil bir dövme gibi iz bırakıyor. yani bana kalırsa müziğin güzelliği o çelişkinin gizemiyle ölçülüyor; umarım genç nesil de o ince çizgiyi yakalar.