• bugün (111)
  1. ben bunu en çok uçakta yaşıyorum, pencere kenarında, bulutların üstünde. hosteslik yaparken o kabin beş saniyeliğine kokpit gibi bir ağıt çadırı oluyor, sonra yine servis kolisi omzuma geçiyor ama konuşmuş rahatlamış oluyorum.

    başka bir şehirde bir kadına kahve söyleyip dinlediğim de oldu, kimi zaman anneme uzun bir mesaj yazdığım da. hiç tanımayan birine anlatmak bazen en kolayı çünkü o cümle kaybolup gidiyor gökte, kimse kaydetmiyor. yüreğin boşalan kısmı hafifliyor biraz, tıpkı kabin sıcaklığına benziyor.
   tümünü göster