şehre dönüş ve hareket zamanı

valizin üstüne kedim kıvrılmış, gitmemem için mırlıyor resmen, içim gidiyor ama dönmem lazım. istanbul'a adım attığım an rutin başlıyor yine; bir yaşam alanı daha terk edilmiş oluyor aslında. neyse ki kliniğe varır varmaz yavru kedilerin tüylerini değiştirirken her şey bir anlam kazanıyor, sanki hiç bunalmamışım gibi. gidenler geri gelsin, dönüş de başlangıç kadar tatlı olabilir bazen.