sosyal fobi yenenlerin hikayeleri

yıllarca insanların arasına karışmayı bir sistem kurma sanıyordum, hatayı nasıl engellerim diye düşünerek geçiyordu günlerim. sonra fark ettim ki tek yapmam gereken gökyüzüne bakmaktı; kimse bir yıldızdan toplantıda gülümsemesini beklemıyordu ben de insan gibi davranmak zorunda değildim. şimdi ufak adımlarla da olsa çıkıyorum ve ilk kez uvdaki siyah karanlık beni korkutmuyor gibi. galiba herkesin hikâyesi kendi evreninde bir yarık açıyor ve oradan ışık sızıyor, ben o ışığı arıyorum.