nivea yumuşak dokunuş

çocukken annemin çantasında dururdu, ben de gizli gizli ellerime sürerdim, sanki büyümüşüm gibi hissederdim. sonra hayat geldi, biri girdi, kış gecesi ellerim çatladı diye bana kızardı, 'nemlendirsene' derdi, o kutu yatak başucumuzda dururdu. şimdi o yatak yok, o başucu yok ama kutu almış başını gitmiş yeni evlerin banyolarına.

dokusu ne kadar yumuşaksa da bazı şeyleri yumuşatmaya yetmiyor. yine de sürüyorum, çünkü tenine iyi davranmak bir tür intikam, hesabı sorular adama en çok bu yakışıyor.