yabancı bir film

geçen gece tezimin dörtte üçü bitmişken bilgisayarı kapattım ve kendime yabancı bir film seçtim, hani şu üstüne yorum yapılan, sonu belli gibi durup da belli olmayanlardan. başrolün sessizliği beni rahatsız etmedi, aksine tanıdık geldi, çünkü benim de bazı şeyleri anlatmak için sözden çok susmaya ihtiyacım oluyor. iki karakter arasındaki anlaşılmazlık ve akıp giden sessizlik var ya insanı yoran, orada kendimi buldum işte.

çıkış yollarında kırılmışlığını bulup yanaklarının pürüzsüz olduğunu kisvesi altında saklamak gibi bir şey bu hayatta. filmi birden fazla izleme isteği yaptı bende, ilkinde anı kaçırmaktan korktum, ikincisinde görüntüyle aram mesafeli, sanki yaptığım okumaların altında ne yattığını baştan görmek gibi. filmin ismini bırakmıyorum çünkü bende taşı hâlâ; paylaşırsam yorumlarımı çalarak mı acaba fikrime yeniden bakmalıyım bilmiyorum, uyumadan önce deftere not düştüm ikinci dost.