evde gece buzlu cam tadında

pencereden dışarısı sisli, camda hafif buğu, içeride huzur. akşamüstü suladığım fesleğen yapraklarını özenle geçirdim elimden. nemi kokusuna karıştı, odaya dağdan taştan bir serinlik yerleşti.

nem toprağa işledikçe insanın içi de yumuşuyor. ne bir gürültü ne bir telaş; sadece yaprakların fısıltısı. gece bu huzur üzerine gelirse, sancılı günlerin geride kalacağına, her dem geç enginar suyunun buharlaşıp git gide daha da hafiflediğine inandırarak uzanıverir insan.