fakir büyümenin insanda yarattığı alışkanlıklar

yoksulluk öyle bir şey ki, insanın dna'sına işliyor resmen. benim çocukluğum da öyle geçti, hâlâ markette indirim reyonunu görünce midemde bir kıpırtı oluyor. geçen gün labnenin kapağını sıyırırken arkadaşım 'ne yapıyorsun' dedi, meğer normal insanlar o kapağı çöpe atıyormuş. şaka gibi ama gerçek.

şimdi iyi bir maaş alıyorum, kozmetik ürünleri karşılaştırırken en pahalısını alabiliyorum ama hâlâ taksiye binmek içimden gelmiyor. yürüyerek gidilecek mesafeyse gidilir, ne gerek var o paraya? cüneyt arkın'ın ekmek kırıntısını bile toplaması gibi, biz de o günleri unutmamak için her şeyin son damlasını kullanıyoruz. yoksa zengin olmak değil dert, zengin gibi davranabilmek asıl mesele.

https://youtube.com/shorts/6gq8h3E1CQ8