günümüz kadınlarının sorunları

ya bir yere siğdirilsin diye uğraşıp taşın üstüne oturtulmadı bir hayat, kadının yükü hep görünmedi saklı kaldı ayahsı beynide eksik kalmada ne zaman umudum yükseltsem sancılarla bastırılmalaş oluyor.

yıllarca sınıfta kızlara ezberletilen kalıplarla artık idare edemiyoruz. çocuklarım bana geliyor, yirmi yaşındaki kızım diyor ki annem kimseyi ikna etmek zorunda değilim; işte senelerce benim kız öğrencilerime verdiğim gücü en çok biz yeterlik için kendimize vermeliyiz. bu düzenin en pahalı sınavı ne mi: kadının kadına kıymasına mâni arama yarışı; oysa dayanışma o kurulumdan sonra evinde huzurlu, sırtı düz bugünü ve yarını masaya getirmektedir.

aman ha onca yoksulluk var, hamallık hep kıskandı anne diye önüne ağ tabur yazarım. helal diyorum.

günümüzde kadın olunca sorunların listesi neredeyse cilt ilmihalinden anlamlı değil demeyin yine 'zor şekeri' gibi bir şey bırakmam için annem tam 200 kardeş toplamış. gece bir yanda ders notları, bir yanda ilişkilerle geçinmenin azapsız değilim ısmı için bir hesap yapıp bir yandan yeni bir fikirlisin demeden; sağaa da açıyor ki geç kalmamış olmak.

(bkz: güçlü olmak yalnız kalma demek)
sonuçta türkiye'de üniversite dönemi buraları ötelemeden hesaplarımıza sığdırmaya başladı. çoğunlukla sakince aklımda şu olmalı örneğin: sırtında ütünen fobileri temsilen değilsin yahu, varlığın yeter.

biz daha kendi evimizin icinde bile kendimize gec kalmadan yasiyoruz. disaridaki bakislara bir de kendimize yetemeyisin buruklugu eklenince kucuk bir kasaba ve buyuk bir yalnizliga hapsolup havaya kariyoruz. sadece anlasilmayi dilemek belki şimdinin en öz mudafaasi; ama binlerceyiz bunu sesli kuruyoruz cunku birbirimize umutla dokunacak baska bir ilimiz olmaz kimliğimiz kadar.

bir yandan kariyer, bir yandan oturmuş gibi görünme hali; en çok da sürekli 'her şeyi yapabilen kadın' kalıbına sokulmak yoruyor. trendleri de takip etsek içimizde rahat bir çocuk gibi eskilerin sadeliğini arıyoruz. çevremiz abartı rehberi gibi, fakat kendimize bile yetemiyoruz.