hayat veren yerli sporcu

böyle sporcuları görünce içim.bir tuhaf oluyor, hani derler ya gözlerinin içi gülüyor diye, aynen öyle işte. sakatlık, sevinç, hüzün hepsini sahada yaşıyor ama bir kere bile 'ben yaptım' demiyor, hep takımım diyor. keşke ona bir anne şefkatiyle sarılıp 'aferin kızım/oğlum' diyebilsek.

bizim çocuklara da anlatıyorum bazen, diyorum ki bakın o da küçükken düşe kalka öğrenmiş. pes etmemiş, hep denemiş. en çok da o inatçı gülüşü seviyorum, kaybetse de gülüyor ya, işte o an içim ısınıyor. ayol şekerim demiycem ama güzel insan vesselam.