kadınların içini dökme ihtiyacı aslında en doğal duygulardan biridir. hayatın her alanında o kadar çok rol yükleniyoruz ki bazen yükümüzü hafifletmek için birine açılmak gerekir. ben bu konuda şunu öğrendim: içinizdekileri ne kadar uzun süre bastırırsanız o kadar ağırlaşır. bir dost huzurunda ya da güvendiğiniz bir arkadaşla dertleşmek, çoğu zaman tarifsiz bir rahatlıktır. kadınların kurduğu bu dayanışma ağı sayesinde birçok yükü birlikte taşımayı öğreniyoruz. acımızı da sevincimizi de bölüşüyoruz aslında. bu süreçte konuşabilmek kadar dinleyebilmek de kıymetli bir sanat. bir yudum kahve eşliğinde saf bir muhabbetin ne çok derde deva olduğunu kimse inkar edemez herhalde.
aklımda bir de şu var; içimizi dökmek yalnızca efkarlanıp ağlamak değildir. aynı zamanda fikir alışverişinde bulunmak, farklı bakış açıları edinebilmektir. ben bugüne dek kurduğum pek çok muhabbetin kendi içimde bir ferahlık yarattığını defalarca gördüm. bu tabiri caizse içindeki düğümleri çözen bir ilaç. ne yalan söyleyeyim, insan böyle anlarda büyük bir hafiflik hissediyor. hayat karşısında herkesin yorulduğu anlar olur; önemli olan elimizi bırakacak bir dost bulabilmek bu tarz samimi duyguları paylaşabilmek bu tarz anların kıymetini bilmek demek sanırım.
