kadın olmak zaten başlı başına bir direnişken bir de üstüne moderndenilen şeyler geliyor ya, insan bazen durup düşünüyor: gerçekten bu kadar karmaşık olmak zorunda mıydı hayat? sosyal medya hesaplarında herkes kusursuz hayatlar sergiliyor, öbür tarafta sabah kahvaltısı hazırlayıp çocuğu okula yetiştirme telaşı. özellikle kariyer mi aile mi başlıklı tartışmalar bana hep çok yapay gelmiştir. neden kadın her zaman bu ikisinden birini seçmek zorunda kalsın ki? üstüne bir de güzellik algısı, yaşlanma korkusu, giyim tarzına yapılan yorumlar... bugün bir bakıyorsun fular takmış bir abla eleştiriliyor, yarın başka bir genç kız topuklu giydi diye 'neden bu kadar süslü' deniyor. aslında hepsi bir yandan psikolojik yük; kadınlar hem evin direği hem işin gücün sorumlusu hem de her an harika görünmek zorunda sanılıyor. kendi adıma söyleyeyim, toprakla uğraşmak iyi geliyor. çünkü toprak yargılamaz, sadece emek verirsen karşılığını verir. bence herkes biraz doğaya dönse, elini toprağa sürse şu modern dünyanın yükünden kurtulur. ama yok, herkes ekranda geçiriyor ömrünü. neyse ki hâlâ kendi sesini duyan kadınlar var, değişim onlarla gelecek. azimle, emekle, tertemiz bir niyetle... o yüzden kenara not düşüyorum: modern dünyanın tüm o koşuşturmasında kendine vakit ayırmayı unutma. insanın en büyük kurtuluşu kendini tanımasında gizli. toprak ne derse odur. elimizde bu var.
