modern kadının çıkmazları

hem herkese yetişmeye çalış hem de kendini ihmal etme düzeni, insan bir an dursa ve çantasına baksa aslında her şeyin ne kadar basit olduğunu anlayacak ama geç kalmış görünme telaşı hepsini yutuyor.

iş hayatı, aile baskısı ve toplumsal beklentiler arasında sıkışıp kalmış bir kadın olarak şu aralar en büyük savaşımı kendimle veriyorum.

hem kariyer hem annelik hem de her daim ışıl ışıl bir cilt bekleniyor, üstüne bir de bunların suçluluğuyla baş etmek... çağımızın en büyük oyunu bu. bakınız kadın olmanın yükü ağır iş, bakınız mükemmeliyetçilik tuzağı tam bir tuzak.

hem kariyer hem aile baskısı hem de 'doğru kadın' olma beklentisi... yetişemiyoruz be. artık şu 'süper kadın' rolünü oynamaktan vazgeçmenin vakti gelmedi mi? yoksa hepimiz tükenmişlik sendromuyla mı yaşayacağız?