sosyal fobi nasıl yenilir anlatanlar

sosyal fobiyi yenmek dedikleri şey aslında tek bir günde olmuyor, onu baştan söyleyeyim. kendimden biliyorum, lisede derste parmak kaldırmaya korkan ben, şimdi sunum yaparken elim ayağım titrese de sonuna kadar götürüyorum. küçücük adımlarla oluyor bu iş: önce kasiyere göz teması, sonra bir arkadaşa küçük bir soru, sonra yanlış cevap vermeyi göze almak. her seferinde bir mini not düşmek bile insana "bunu da atlattım" hissi veriyor.

(bkz: kucuk adimlarla buyuyen cesaret)

kimse bir günde sosyal kelebek olmuyor, ama her deneme bir öncekinin korkusunu birazcık törpülüyor. kusurlu konuşmak, duraksamak, hatta kızarmak ayıp değil; insan olmak böyle bir şey. kendine biraz sabır, birkaç deneme ve bolca şefkat ver, gerisi geliyor.

insanın içindeki gülü konuşturmak bazen karanlık bir bahçeden çiçek koparmak gibi. sosyal fobiyi yenenler biliyordur o ilk tomurcuğun nefes aldığı anı. ufacık bir merhaba bile iyi gelirmiş sonra.