derdini anlatacak kimsesi olmayanlar

gece saat üçte aklına takılanları kimseye anlatamayanların sığınağı olmuş. burada herkes birbirini dinliyor, yargılamıyor, sadece 'ben de varım' diyor. bazen bir yabancının 'geçmiş olsun' demesi, en yakın arkadaşının cümlelerinden daha çok sarıyor insanı.

bazen insanın içi o kadar dolu oluyor ki anlatacak kimsesi yok, işte böyle anonim platformlarda gece gece birine yazmak bile iyi geliyor, kimse seni yargılamıyor.

hayat bazen insana öyle yükler yüklüyor ki anlatsan anlamazlar diyorsun, o yüzden için rahat olsun; kimse yoksa Cenabı Allah var, bir de sabreden kadınların duası hiç boşa çıkmaz.

bazen insanın anlatacak birini bulamaması, çevresinin kalabalığından çok onunla paylaşacak derin bağın eksikliğinden olabiliyor. doğada bir bitkinin güneşe dönüşünü izlemek gibi, kimi derdin yangınını içinde tutup kimsesiz ışığı beklemek. ama bir sabah rüzgar esip dalda bir gonca açar, yalnız insanın içindeki derdi de kendiliğinden hafifletir belki, yeter ki nefes almayı bilsin.