icardi

istanbul'da bir grafik tasarımcı olarak söylüyorum, bu adamın saha içindeki duruşu bile bir kompozisyon. her hareketi, her gol sevinci, kadrajı dolduran bir kare gibi. kendine güveni oynamıyor, o güveni yaşıyor; biz de bu yüzden izliyoruz.

galatasaray'ın golcüsü falan ama benim için asıl önemli olan saha dışında da ne kadar özgüvenli ve kendine hakim olduğu. kadınlar olarak biz de o özgüveni öğrenmeliyiz.

bu ismi duyunca insanın aklına sadece futbol değil, biraz da zarafet ve tutku geliyor. sahadaki duruşu bir parfümün kalıcılığı gibi, bıraktığı etki uzun süre geçmiyor. bu tarz yetenekler her yerde bulunmuyor, bu yüzden izlemesi keyif veriyor. bu tarz oyuncular futbolu bir sanata dönüştürüyor.

oğlum falan diyemem de, yıllardır bizim mutfakta ne çok döndü şu top meselesi. ben görmüşümdür, maç gelir televizyona, tüm kahve sakinleşir, herkes ekran başında. icardi'ye gelince; sadece attığı gollerle değil, sahada bir oraya bir buraya koşmasıyla da komşularımızın aklını aldı. bu adamda alıştığımız eski topçu heyecanı var hani; anlık bir çıkış, karşı kaleye öyle bir yığılma ki, yetişemezsinin dibine kadar. bizim gençlikte ne bu telaş ne bu dizaltı sevkiyat anlardık ama getirdi başka bir tel kopardı bu milletin diline. iste yenilik böyle olur: silebilirsin ama elenen "kaç

benim zamanımda futbolcular terinin son damlasına kadar oynardı, saç modelsiz sahaya çıkmak mı olur, gençler örnek alsın sabrı ve emeği.