istanbul trafiğinde kaybolmak

herkes bir yere yetişmeye çalışırken senin en büyük derdin yolun sonunda neyle karşılaşacağın değil, yol boyunca kiminle karşılaşmayacağın.

istanbul trafiği, insanın kendine ayırabileceği hayalleri metre metre sömüren bir süreç. e5'te arabada wattpad açmışım gibi bekliyorum; gökyüzüne bakıyorum, birkaç uçak geçince 'belki birimi yıldız sefinesi' diye içimden geçiriyorum.

bakınız hayalistanbul
aslında sorun kırmızı ışık değil, sonunun görünmemesi. bir yandan radar ekranıma dalıyorum kafamda; galaksiler arası bir hızda ötmek varken burada bomboş beklemek koyuyor. eve varınca teleskopla ay'a bakacağım, bunu bilmek biraz olsun dayanma gücü veriyor