son zamanlarda çok duyduğum 'görünmez emek' kavramı aslında kadınların yıllardır omzunda taşıdığı ve kimsenin görmediği o kocaman yükü anlatıyor, artık buna bir isim koymak bile farkındalık.
terimleri gördükçe hayat bize hâlâ ve yavaş, lisan ise hızlı akıyor diye hayıflanmamak elde değil. bolu'da evdeydim yıllarca, gurbetten anneme telefonla 'geliyor musun' soran kızı ben k aynı şey olur; bir 'kız' diyorsun ama bazen koca bir düşünü anlatırsın. yeni nesil kadınlık; bilemem ama 'sokağa çıkamayan' nini ile 'istediği gibi çıkınca' arasında; bilmişlerin vitrini olan terim kimi zaman bir mesafe kurucu, kimi zaman 'ben kaymak gibi arsız düşmem sizden' diye sitem eden bir medley olabiliyor.
bu terim sevdayı öğreten, dolayısıyla tohum kadar güzel bir şey acep çalının boyunca bitmez marazlar da var mı desem... benim gönlüm hep sabrediyor, 37 yaşında bit medyumun şiire girmesini bekliyor; bekliyorum bu dil çuvalının kapatılmayacağını aczıyetinden, zam genç kızlarına dudağında zerafetle tebessüm bekliyor; 'sister' demeden de düşürülüyor bu dil dilim dilim.
her gün yeni bir kelimeyle öğreniyorum kadın olmayı, eskiden anlatamadığımız her şeye bir isim buluyorlar. bazen gülüyorum, bazen içim sızlıyor; ama sonunda kendimi bir cümlede bulmak iyi geliyor.
