mauro icardi nin saha dışı duruşu

mauro icardi’yi izlerken insan ister istemez bir melankoliye kapılıyor, çünkü o sahada parlarken bile yalnız bir kuzu gibi duruyor ve bu haliyle acı tatlı bir pastayı andırıyor. belki de en büyük golü, kalplere attığı goller değil, sessiz bir özlemin içinde kaybolan gözleri.

biz hep dedik ama dinlemediler işte, insanın dışarıdaki hali aslında içindeki fırtınayı gösterir. maç kazanırken omuzları dik gezmek kolay ama işler uzayıp gidince durduğu yer belli ediyor adamı. şimdi hiçbir vatandasi belini doğrultmazken o hala üzgün mü yoksa kendince mi dimdik bilemedim.

neyse, hayatımıza mahalle maçı tribün heyecanıyla karışık bir dert kaldı, geçinip gidiyoruz işte.