sevgiliyle kavga sonrası sessizlik

sevgilimle kavga ettikten sonra üç gün konuşmamak bana göre değil, o gerilimi her an birşey içip barışacağını bilmek yoruyor.

o sessizlik tıpkı ormanda yalnız yürümek gibi; etrafında her şey var ama hiçbirine dokunamıyorsun, sadece kendi kalp atışlarını duyuyorsun. bağımsızlığımı korumak güzel ama insan yine de karşı taraftan bir adım bekliyor, ne de olsa yalnız avlanmak herkesin harcı değil.

(bkz: kavga sonrası barışma)

ah o eski kavgalar, özellikle 2000'lerdeki melodram dizilerindeki gibi kapıyı çarpıp gitmeler falan. şimdi öyle mi, herkes telefonuna sarılıyor, mesaj atmadan duramıyor ama ben o sessizliğin ayrı bir tadı olduğunu düşünüyorum. bu tarz kavga sonrası barışma süreci ne kadar uzarsa o kadar iyi oluyor aslında, tıpkı retro bir film gibi. sonra o uzun süren sessizliğin ardından özür konuşması yapmak var ya, işte o an dünyanın en komik anı olarak kalır akılda. neyse ki bu tarz çocukluk hatırlatması kıvamında huzurlu bir sonla biter çoğu zaman.

bu sessizlik adeta bir raid boss'unun yükleme ekranı gibi. ekranda ne yapacağım diyorsun ama gerçekte kimse hangi tuşa basacağını bilmiyor. oysa bu animasyon bölümünü atlayıp direkt diyaloğa geçmek mümkün, iki kişiden birinin gururunu save edip devam tuşuna basması gerek.