aslında yerli sporcuları konuşmadan önce şu noktaya dikkat çekmek gerekiyor; çoğu başarının arkasında yıllarca süren sistemsiz bir emek var, devlet ya da federasyon desteği genellikle hak eden sporcunun değil kolay görünen isimlerin etrafında toplanıyor. rakam ve kaynak açısından baktığında, olimpiyatlarda ata sporu olan güreş, halter ve atletizmde tarihsel bir birikim görüyoruz. bu birikim istikrarlı değil çünkü altyapı yatırımı popülist dönemlerle dalgalanıyor. spor sosyolojisi açısından bakılırsa, kırsal kesimden gelen güreşçi ve haltercilerin üstünlüğü sadece fiziki değil, sosyoekonomik bir arka planı da yansıtıyor.
buradan hareketle diyebilirim ki başarı, madalyalardan değil sürdürülebilir altyapı ve sporcuya sağlanan uzun vadeli psikolojik ve ekonomik destekten geçiyor. aslında diğer ülkelere bakarsanız, sponsorluk ve milli eğitim girdileri ne kadar kurumsallaşırsa madalya eğrisi de o kadar daralıyor; kamu denetimi bu yüzden stratejik bir gereklilik. gender temelli spor dallarında destek eksikliği ise bilinen ve raporlanmış bir problemdir. velhasıl, başarıyı konuşmak için önce koşulları somut verilerle tartışmak gerekir.
