• bugün (112)
  1. bir diziye başladım ki anlatamam, sanki köşedeki plaj barında eski bir gezginle sohbet ediyorum. ekranın kokusunu, rengini almayı versin de baş karakterin kotuyla terlik uyumu bile beni şaşırtıyor, böyle dizi var mı ya, euro kupasında kırık dudakla konuşanlar var ya, tam o tıkır tıkır yabancı havası.
  2. genç kızlar, benim bir gözüm orada, sizin o altyazılı dizi maratonu dediğiniz şeyin esasında güzel bir şey olduğuna inanıyorum ama kıvdıbını bilmek lazım. bizim zamanımızda bu kadar seçenek yoktu, bir kanal vardı, o da anca akşamları açılırdı; elde kumanda, öbür elimde çay, radyoyu bekler gibi beklerdik. bakın ben size ne diyeyim, diziyi izlerken telefon elde olmaz; öbür elli kapatın onları, sonra niye anlamıyorum diye sormayın.

    ha bir de şu var, dizi de bir sabır işi. her bölüm heyecan, her bölüm sonunda merak olur da dizinin sonunu üç günde getirirseniz sonra pişman olursunuz. yavaş yavaş, azar azar; tıpkı evlilik gibi ihtimam ister bu iş, sevgi başkadır, anama anlatır gibi kilitleyip oturmanın da bir adabı vardır.
  3. alt yazı okurken bir yandan gramer yakalıyorum, bir yandan dublaj kulağımı tırmalıyor; mesele dizinin kendisinden çok altındaki o ince kelime dünyası. ingilizcede 'he' derken 'on' diyen bir alt yazıya denk geldiğimde toplumsal cinsiyetin dillere ne kadar sinsice yerleştiğini düşünüyorum.

    iyi yanı şu: bir diziyi tek başına izlerken kelimeler beynimde dans ediyor, replik olur, deyim olur, çocukken öğrendiğim hikâyelere dönüyor. kötü yanı ise karakterin ismini tutamayıp 'şu sarışın, şu esmer' diye anımsamak. entrika var bu arada, dilin entrikası.

    (bkz: alt yazı okuma alışkanlığı)
  4. yabancı dizi izlemek aslında dilin kendi ritmini yemeğe benziyor; altyazı okuya okuya oyunculuğun küçük nüanslarını, bir toplumun mizahını, kendi coğrafyamızda pek oturmayan zarafet detaylarını öğreniyorsunuz. benim gibi bir çevirmen için ayrıca bir terbiye meselesi: cümleyi türkçeye sığdırırken anlamı da o kaçmış inceliği de yakalamaya çalışıyorsunuz.

    bazen orijinalde yarıda bıraktığım diksiyonun tadını türkçe ile sonuna kadar görmek, eve döndüğüm akşamlarda küçük bir keyif oluyor. biraz da kendi zihnimi rahatlatmanın biçimi bu.
  5. bence bu artık bir izleme biçimi değil, bir hayat düzeni meselesi. bir sezonu bitirmeden öbürüne atlarsan hiç hijyen yok demektir, ben chapter usulü gidiyorum ve tercihen temiz bir ekran ve gürültüsüz bir oda. ayrıca saçında o makyajla uyursan da sağlık açısından cilt bakımından aslında bedeni teknik olarak bir uyku değil bir sanat eseri olarak bırakmak lazım.
  6. dil öğrenmenin en keyifli yolu, hem de bir sürü farklı kültürü, şehri ve hikayeyi evine getiriyor. bazen bir bölüm bittiğinde kendini bambaşka bir ülkede sanıyorsun.