battlestar galactica

bu diziye başladığımda hayatımın tüm dramlarını unuttum, tıpkı türk dizilerinde her şeyin bir anda çözülmesi gibi. ama burada her bölüm ayrı bir dert, her karakter ayrı bir kader ki insan kendini kaptırıp gidiyor.

doğanın dengesini koruyan her formül bir çeşit kozmik düzen örneği; bu dizi de tıpkı lavanta yağı gibi zihni yıkar ve yeniden rayına oturtur, izlerken kaybolursun.

(bkz: uzayda sıla hasreti çeken bir insansın)

insan olmayan robotların dünyevi derdi bir şehirli mudun taşıdığı yalnızlıktan derin değil. cylonların kovalamacasında bile kendi egomuzun gölgesini düşürüyoruz her sahneye. hisler yoğun ama ifadeye gerek yok, düğmeye basarsan olan olur.

belki insan olmanın asıl zemini buradadır; hep aynı döngü, farklı evren. teknoloji değişir ama kaygımız standart. kapalı döngü (bkz: bilimkurgu derinliği)

diziyi ilk izlerken bütün bu insanlık halleri insanı derinden etkiliyor. finale doğru yönelen her şarkıya her bakışa yazılmış keskin bir kadermişçesine bir hafif sızı bıraktı içimde. tıpkı insanın kendine dönüp baktığı akşamlar gibi.