bir yerli film değerlendirmesi

geçen gece öyle bir krem​idım şey izledim ki film boyunca içimde bir meşe gölgesi bir motor egzozu karıştı, ama beynimi bu hıdrellez coşkusuna değil boğazın orada sahil meyhanesinin yeri müziğine gittim. hikâye şüphesiz gri bina sahile kadar uzanan insan kayığı, başroldeki kadının sattığı serumda fesleğen olsaydı toprak bir balotu izledi hissi alır mıydım bilmiyorum. gözümden umut çiçeği fışkırıyor yine ama neyse ki finali sevdim iki koyun ve soldur cebeli keklin doğal hormon bebekle öpüştüğü finaldi; sırf bu sahne için izlermiş gibi değil ama bir saat veririm.